وقتی قدم می زنی لابه لای سنگ هایی که نشانشان را به سینه دارند، فکر نکن که خوابیده اند؛ نه، از تو بیدارترند.
تمام قد به پا ایستاده اند.
اگر این طور نمی اندیشی یا این چنین احساس نمی کنی، به زنده بودنت شک کن!
ببین نبض روحت می زند؟
شاهد زنده بودن شان هم حال و هوایی است که وقتی می روی گلزار دچارش میشوی.
آن جا زندگی را بیشتر از تمام جاهای دیگر درک میکنی.
آن وقت زندگی ات تا به آن لحظه برایت جلوه ای ندارد.
فکر میکنی تا به امروز زنده نبوده ای، زندگی نکرده ای.
راز این طراوت را اگر درک کنی ، معنی زندگی حقیقی را هم خواهی فهمید.
می دانی چرا احساس می کنی که زندگی آن جا پر رنگ تر از تمام دنیا جریان دارد؟می دانی سرش چیست؟
اینان کسانی اند که زندگی جاوید و ابدی را به بهای زندگی اعتباری دنیا، معامله کرده اند.این مرگ عین زندگی ست.اصلا مرگ نیست، زیباترین مصداق زندگی ست.
آن قدر شیرین است که تا تجربه اش نکنیم، نمیتوانیم درکش کنیم.
حتی آن لحظه ای که درد و داغی سرب مذاب و سرخی خون، با هم تلاقی می کند، شیرینی اش دو چندان می شود.
شاهدش هم این سخن رسول مهربانی و رحمت که فرموده:
«شهید به خاطر کرامت های لحظه ی شهادت آرزو می کند، دوباره زنده شود تا بار دیگر به شهادت برسد»
حالا ببین این ها چه قدر عزیز دردانه های خدا می شوند که او دست نخورده و بکر خریدارشان است.
این جا که می رسد تبصره می خورد.
می گوید همه یک طور بیایند.
تنها با جامه ای سفید.
اما به اینان که می رسد میگوید نمی خواهم مثل بقیه به دیدارم وارد شوند.
باید فرق داشته باشند.
می گوید این ها که تمام هستی شان را داده اند تا به من برسند، من هم تمام وجودشان، حتی جامه ی خونین شان را به بهایی ارزشمند خریدارم.
این جا دیگر درهم است.
روح و جسم و خون و جامه... همه اش عیار بالا دارد.
دور ریختنی و جداکردنی ندارد.
همه را می خرد، یک جا.
و این از مقام شهادت خبر میدهد. این که شهید برای خدا خواستنی است، تمام و کمال.
و قصه به این جا که می رسد این حدیث قدسی به ذهن متبادر می شود:

«من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی عشقنی و من عشقنی عشقته و من عشقته قتلته و من قتلته فعلی دینه و من علی دینه و انا دینه...»

                                                                                 

تقدیم به آزاد مرد وادی هنر الهی؛ سید مرتضی
سید قلم را بردار.
بگذار جویبار احساس و شعور از چشمه سار جان تو بر کویر ذهن ترک خورده و عطشان ما جاری شود.بگو کدامین رویای صادقت را برایمان نجوا خواهی کرد؟ بگواز راز قلم.
قلمی که خدا به آن سوگند خورد: «نون و القلم»
بگو چه در گوش جانت زمزمه میکردند که واژه های فروغلتیده از قلمت، رشته ای می شدند برای اتصال زمین به آسمان؟ این فهم تو از هنر بود که به قلم حرمت داد و به هنر اعتبار.
بنویس از واگویه های رمز آلود افلاکیان.بگو از رازهای مگوی اهل آسمان.
آن قلمی که در دست تو بر دشت کاغذ روان می شد ، چونان سپیداری تنومند پای حقیقت خلقت می ماند. مانند سرو سبز می ایستاد و قد می کشید. چون بید مجنون حدیث عاشقی و دلدادگی سر می داد.قلم در دست تو، فرزند خلف اندیشه ی بشری بود.
سید، یادت هست می گفتند«شهدا از دست نمی روند، به دست می آیند»
حالا من عمق این جمله را خوب حس می کنم.بعد از رفتنت، برای خیلی ها تو، تازه متولد شدی.
فکه اما نمی دانم چه داشت که تو آن را برای پرواز برگزیدی.
می گفتی: «هر شهیدی کربلایی دارد که خاک آن کربلا تشنه ی خون اوست...»
آری، درست میگفتی، فکه تشنه بود.
عطش با نام فکه عجین است.مگر می شود از فکه گفت و از لبان عطشان شهدایش حرفی به میان نیاورد؟ فکه تشنه بود اما برای رفع این عطش از دستان آب کاری ساخته نبود. فکه خون میخواست و تو که از راه رسیدی انگار خنکای فردوس بر سوزانندگی این رمل ها چیره شد.تو که از راه رسیدی، جویی از کوثر بر قلب فکه جاری شد.تو که از راه رسیدی...
سید، راستی نگفتی چه گذشت آن لحظه ها ، دمادم پرواز، میان تو و فکه؟ فکه تو را به مسلخ عشق ، به ضیافت خون خوانده بود و تو لبیک گفتی.
آن گاه که قدم هایت را بر قلبش می نهادی ،ذره ذره اش تو را در آغوش می کشیدند.فکه تشنه بود.بعد تمام این سال ها فکه عطش را از یاد نبرده بود. و تو این را خوب فهمیده بودی که این چنین سبک بار دل به کرانه ی عشق زدی و آهنگ عروج کردی.
موج انفجار که بلند شد ، هم تو سیراب شدی هم فکه. حالا دیگر فکه تمام قامتت را در آغوش کشیده بود.
... حتما آمده بودند استقبالت.
« ادخلوها بسلام آمنین»
وقتی داشتی می رفتی بی شک لبخند بر لب داشتی. نگاهی انداختی به پایین؛ به رمل ها که تو را با ولع، تنگ در بغل گرفته بودند و دست تکان دادی که یعنی من رفتم ، این شما و این قالب تنگ خاکی ام. من رفتم...
اما نه ؛ خودت می گفتی: «پندار ما این است که ما مانده ایم و شهدا رفته اند ، اما حقیقت آن است که زمان مارا با خود برده است و شهدا مانده اند.»
تو مانده ای، استوار و پا برجا. نگاه کن، قلم ها هنوز لذت چرخیدن بر سفیدی کاغذ را به خاطر دارند. ببین دوربین ها را که بی قرار تکیه بر شانه های نستوه تو اند.
سید، قلم را بردار.
دوربین را روشن کن ، جبهه هنوز ناگفته ها دارد...

خطاب من به 122 نفر از نمایندگانی ست که به تصویب این قانون رای موافق داده اند.به آقایان توصیه ی اکید می کنم حتما سری به وصیت نامه ی سیاسی-الهی حضرت امام (ره) بزنند، خصوصا بندهای مربوط به مجلس را بخوانند.شاید یادشان بیفتد برای چه روی صندلی های مجلس نشسته اند و اندکی از روح بلند حضرت امام(ره) که ناظرشان است شرم کنند و دل ملت را این طور خون نکنند.

این آقایان یقینا مورد خطاب نامه ی حضرت امیر(ع) که به کارگزار خود که به ایشان خیانت کرده بود قرار میگیرند که فرمود:

دشمنت بی پدر باد! گویا میراث پدر و مادرت را به خانه می بری! سبحان الله!! آیابه معاد ایمان نداری و از حسابرسی دقیق قیامت نمی ترسی؟ ای که در نزد ما از خردمندان به شمار می آمدی! چگونه نوشیدن و خوردن را بر خود گوارا کردی در حالی که می دانی حرام می خوری! و حرام می نوشی!...

پس از خدا بترس و اموال آنان (مردم) را بازگردان.اگر چنین نکنی  و خدا مرا فرصت دهد تا بر تو دست یابم، تو را کیفر خواهم کرد که نزد خدا عذر خواه من باشد و با شمشیری تو را میزنم که به هر کس زدم وارد دوزخ گردید. سوگند به خدا! اگر حسن و حسین(ع) چنین می کردندکه تو انجام دادی،از من روی خوش نمیدیدند و به آرزو نمی رسیدند تا آنکه حق را از آنان بازپس ستانم و باطلی را که پدید آمده، نابود سازم.

به پروردگار جهانیان سوگند! اگر آنچه که تو از اموال مسلمانان به ناحق بردی، بر من حلال بود، خشنود نبودم که آن را میراث بازماندگانم قرار دهم. پس دست نگه دار و اندیشه نما، فکر کن که به پایان زندگی رسیده ای، در زیر خاکها پنهان شده و اعمال تو را بر تو عرضه داشته اند، آنجا که ستمکار با حسرت فریاد می زند و تباه کننده ی عمر و فرصت ها آرزوی بازگشت دارد اما « راه فرار و چاره مسدود است »

                                                                                             نامه 41 نهج البلاغه


باران